Αναλυτικά όσα είπε στο «Athletic»:
Για την απόσυρσή του: «Από τότε που έφυγα από τη Λίβερπουλ, δεν ήξερα καν πότε ξεκινούσαν οι αγώνες· ήμουν εκτός ποδοσφαίρου. Έπαιξα αθλήματα, απόλαυσα τη ζωή, πέρασα χρόνο με τα εγγόνια μου… απολύτως φυσιολογικά πράγματα, γνωρίζοντας ότι δεν θα εργαζόμουν ξανά ως προπονητής»……
Για το είναι οριστικά κλειστή η πόρτα για επιστροφή στην προπονητική; «Νομίζω πως ναι, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Είμαι 58 χρονών· αν ξαναξεκινούσα στα 65, όλοι θα έλεγαν: “Μα εσύ δεν είχες πει ότι δεν θα επιστρέψεις!” Και τότε θα τους απαντούσα ότι το είπα, γιατί το εννοούσα 100% εκείνη τη στιγμή. Αλλά, ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι μου λείπει κάτι από το να μην προπονώ»…..
Για τις ήττες, το μεγαλύτερο μάθημα της καριέρας του: «Έχω χάσει περισσότερους τελικούς Champions League από τους περισσότερους. Ξέρω πώς είναι να χάνεις και η ζωή να συνεχίζεται. Δεν χρειάζεται να κρατάω τις εμπειρίες μου μόνο για τον εαυτό μου. Δεν το έκανα ποτέ, απλώς δεν είχα τον χρόνο να μιλήσω σε άλλους γι’ αυτά, γιατί ερχόταν αμέσως το επόμενο παιχνίδι. Τώρα, αν κάποιος με ρωτήσει για κάτι, νομίζω πως είμαι το πιο ανοιχτό βιβλίο που ξέρω»…..
Για την κληρονομιά του: «Δεν περιμένω από τον κόσμο να με θυμάται για όσα έκανα σε έναν συγκεκριμένο σύλλογο. Οι άνθρωποι που παρακολουθούν τη Μάιντς τώρα… ήταν μικρά παιδιά όταν ήμουν εκεί ως παίκτης και μετά ως προπονητής, οπότε οι γονείς τους έπρεπε να τους πουν ποιος ήμουν. Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, αυτό μου αρκεί.»
Για το αντίο στη Λίβερπουλ και την άφιξη στη Red Bull: «Αν είχα πάει σε άλλη χώρα, στην Ιταλία ή στην Ισπανία, ο κόσμος θα έλεγε: “Θεέ μου, τι σπουδαίο!” Αν είχα πάει στην Μπάγερν ή οπουδήποτε αλλού, οι οπαδοί της Ντόρτμουντ θα έλεγαν: “Δεν μας αρέσει!” Τελικά βρέθηκα στη Λίβερπουλ στα 57 μου. Ήμουν απολύτως σίγουρος ότι δεν θα σταματούσα να εργάζομαι. Είχα ένα διάλειμμα περίπου επτά μηνών, το οποίο απόλαυσα πάρα πολύ»……..
Για τα λόγια του προς τη σύζυγό του, πριν από 24 χρόνια: «Είπα στη γυναίκα μου το 2001 ότι θα γινόμουν προπονητής ποδοσφαίρου και θα δούλευα στο φουλ για 25 χρόνια, χωρίς να κοιτάζω πουθενά αλλού. Κι αν δεν πετύχαινε, εκείνη μου είπε ότι θα οδηγούσε ταξί.»…….
Για το “τίμημα” του να είσαι προπονητής σε ελίτ επίπεδο: «Άξιζε, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα προπονούσα μέχρι το τέλος της ζωής μου. Δεν νομίζω ότι μου λείπει κάτι από όλη αυτή τη διαδικασία, γιατί, ειλικρινά, ποτέ δεν το σκέφτηκα. Σε αυτά τα 25 χρόνια πήγα μόνο σε δύο γάμους: στον δικό μου και σε έναν άλλον, πριν από δύο μήνες. Σινεμά πήγα τέσσερις φορές… και όλες μέσα στους τελευταίους δύο μήνες. Είναι απόλαυση να το κάνω τώρα.»
Για τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο: «Έχω πάει σε τόσες διαφορετικές χώρες ως προπονητής… και δεν έχω δει τίποτα από αυτές· μόνο το ξενοδοχείο, το γήπεδο ή το προπονητικό κέντρο.»
