Γιορτάζει τα 118 του χρόνια ολοκληρώνοντας την προετοιμασία του για τον πρώτο ημιτελικό Κυπέλλου. Ούτε μια εβδομάδα μετά από ευρωπαϊκό ματς με τη Ρόμα στο ΟΑΚΑ. Περιμένοντας την επόμενη ευρωπαϊκή πρόκληση. Γνωρίζοντας όσα πήγαν λάθος φέτος στο πρωτάθλημα και τον περιορίζουν σε κυνήγι της 4ης θέσης. Και με απόλυτη επίγνωση για την κατάκτηση του Κυπέλλου που είναι ο πιο ρεαλιστικός στόχος. Και απαραίτητος σε αυτό το σημείο που έφτασε η αγωνιστική περίοδος για τους «πράσινους».
Με αλλαγή προπονητή. Με Ρουί Βιτόρια να ξεκινά τη σεζόν, με Χρήστο Κόντη να απαντά θετικά στο κάλεσμα ανάγκης και με τον Ράφα Μπενίτεθ να παίρνει τη σκυτάλη, με το πιο φαντεζί βιογραφικό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και με ένα νέο «σπίτι», υπερσύγχρονο, αντάξιο του ονόματος και του βεληνεκούς του συλλόγου, να δημιουργείται μέρα με τη μέρα… Την ίδια στιγμή που η Λεωφόρος στεγάζει για τώρα, αλλά και αιώνια, πνευματικά, την ψυχή κάθε φίλου της ομάδας…Και μέσα σε όλα αυτά, η 3η του Φλεβάρη. Η ημερομηνία που για τον κόσμο του Παναθηναϊκού σημαίνει πολλά. Πάρα πολλά. Που πάντοτε θα είναι ιδιαίτερη. Που πάντοτε θα έχει να πει τρομερές ιστορίες. Που πάντοτε θα αποτελεί κάτι διαφορετικό στη ζωή του καθενός που έχει ασπαστεί τις αξίες του Παναθηναϊκού και έχει αποφασίσει ότι το πράσινο χρώμα του θα έχει εξέχοντα ρόλο και σημασία στην καθημερινότητά του. Από το σωτήριο έτος, 1908.
Και ας μιλάμε για ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Δηλαδή, για τα πιο ασήμαντα, σημαντικά πράγματα στη ζωή.
Το όνομα «Γεώργιος Καλαφάτης» θα είναι για πάντα αυτό που θα τιμάται από κάθε «πράσινο». Όπου και αν βρίσκεται στον κόσμο. Ο οραματιστής της Παναθηναϊκής ιδέας. Εκείνος, το όνομα του οποίου φέρει το προπονητικό κέντρο της ομάδας στο Κορωπί. Και που, όπως αναφέρουν «στα πέταλα ολόκληρης της Γης», έδωσε νόημα στη ζωή του κόσμου που ακολουθεί πιστά το «τριφύλλι». Αυτό που στέκει εκεί, αγέρωχο, στα εύκολα και στα δύσκολα. Και ας είναι πολλά τα δύσκολα. Αυτό που σχεδίασε ο Γιώργος Χατζόπουλος, όντας διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και μέλος των «πράσινων».
Με χαρές ενδιάμεσα που κάνουν την κάθε επόμενη πρόκληση να φαντάζει εφικτή. Και που δίνει μεγάλη πνευματική δύναμη η κάθε χαρά έχει τέτοια ισχύ που κάνει τον κόσμο του Παναθηναϊκού να αποκτά αντοχή. Απαραίτητο συστατικό. Ποιος είπε ότι ο οπαδός γοητεύεται από τον ολόισιο δρόμο μπροστά του; Οι αντιξοότητες είναι αυτές που τον κάνουν να μετρά…
«Σε μία γωνιά από τις πολλές «ελεύθερες» που υπήρχαν στο Πολύγωνο, ο Γιώργος Καλαφάτης συγκέντρωσε τους φίλους του. Είχε φοβερή πειθώ. Και αύρα. Στο πλευρό του, ο αδελφός του Αλέξανδρος και ο Δημήτρης Δουκάκης. Ήταν 3 Φεβρουαρίου 1908. Η πρώτη ημέρα της ανατριχίλας…» λένε οι ιστορικοί. Και μεσολάβησαν αρκετά, μέχρι τη 15η Μαρτίου του 1924, όταν πλέον εμφανίστηκε η πλήρης ονομασία «Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος». Και θα έμενε για πάντα. Και θα εξέφραζε πολλούς. Εκατομμύρια κόσμο.
Παναθηναϊκός: 118 χρόνια ζωής με αναμνήσεις ευτυχίας και με στιγμές που… ατσάλωσαν το τριφύλλι
