Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν είναι απλώς πίσω. Είναι εγκλωβισμένο σε μια χρόνια στασιμότητα, αποτέλεσμα αδιαφορίας, κακοδιοίκησης και έλλειψης στρατηγικής από τους αρμόδιους φορείς. Και το πιο ανησυχητικό; Αυτό δεν αποτελεί πλέον «μεταβατική φάση», αλλά μια κανονικότητα που διαιωνίζεται.
Την ίδια στιγμή, στη Δυτική Ευρώπη, το γυναικείο ποδόσφαιρο γνωρίζει μια άνευ προηγουμένου άνθηση. Στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία, τα γήπεδα γεμίζουν, τα τηλεοπτικά συμβόλαια αυξάνονται και οι επενδύσεις από συλλόγους και ομοσπονδίες δημιουργούν ένα βιώσιμο, επαγγελματικό οικοσύστημα. Οι ποδοσφαιρίστριες αντιμετωπίζονται ως επαγγελματίες – όχι ως «χόμπι».
Η ελληνική πραγματικότητα: επιβίωση αντί για ανάπτυξη
Στην Ελλάδα, οι ομάδες παλεύουν καθημερινά όχι για να εξελιχθούν, αλλά για να επιβιώσουν. Υποδομές ανεπαρκείς, χρηματοδότηση σχεδόν ανύπαρκτη, διοργανώσεις χωρίς προβολή και ένα πρωτάθλημα που λειτουργεί περισσότερο από συνήθεια παρά από όραμα.
Οι σύλλογοι επωμίζονται μόνοι τους βάρη που σε άλλες χώρες καλύπτονται από ομοσπονδίες και θεσμούς:
- έξοδα μετακινήσεων
- ιατρική υποστήριξη
- βασικές λειτουργικές ανάγκες
Και όλα αυτά, χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση ή προοπτική ανάπτυξης.
Οι «υπεύθυνοι» που απουσιάζουν
Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και οι αρμόδιοι φορείς φαίνεται να αντιμετωπίζουν το γυναικείο ποδόσφαιρο ως υποχρέωση – όχι ως ευκαιρία. Δεν υπάρχει σαφές πλάνο ανάπτυξης, ούτε μακροπρόθεσμη στρατηγική.
Αντί για:
- επενδύσεις σε ακαδημίες
- επαγγελματική δομή πρωταθλήματος
- εμπορική αξιοποίηση και branding
βλέπουμε:
- αποσπασματικές κινήσεις
- επικοινωνιακές «φιέστες» χωρίς ουσία
- πλήρη απουσία marketing
Η Δυτική Ευρώπη δείχνει τον δρόμο (και μας εκθέτει)
Στην Αγγλία, η Women’s Super League έχει γίνει πρότυπο επαγγελματικής λίγκας. Οι ομάδες συνδέονται άμεσα με τα ανδρικά clubs, αξιοποιούν κοινές υποδομές και προσελκύουν χορηγούς.
Στην Ισπανία, μετά από χρόνια πίεσης, οι παίκτριες πέτυχαν συλλογικές συμβάσεις. Στη Γαλλία και τη Γερμανία, τα γυναικεία τμήματα είναι βασικό κομμάτι της στρατηγικής των μεγάλων συλλόγων.
Το κοινό στοιχείο;
Σοβαρότητα, επένδυση και –κυρίως– αναγνώριση ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν είναι «δευτερεύον».
Η χαμένη ευκαιρία της Ελλάδας
Η Ελλάδα έχει ταλέντο. Έχει κορίτσια που αγαπούν το ποδόσφαιρο και είναι πρόθυμα να παλέψουν χωρίς τα στοιχειώδη. Αυτό που δεν έχει είναι ένα σύστημα που να τα στηρίζει.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη των διοικούντων:
Δεν απέτυχαν επειδή δεν είχαν πόρους.
Απέτυχαν επειδή δεν είχαν όραμα.
Μέχρι πότε;
Το ερώτημα πλέον δεν είναι «πώς θα αναπτυχθεί το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα».
Είναι αν υπάρχει πραγματική πρόθεση να αναπτυχθεί.
Γιατί αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση:
- τα ταλέντα θα εγκαταλείπουν ή θα φεύγουν στο εξωτερικό
- οι ομάδες θα διαλύονται
- και η χώρα θα μένει θεατής σε μια ευρωπαϊκή ανάπτυξη που θα μπορούσε να ήταν μέρος της
Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις.
Χρειάζεται ευθύνη, σχέδιο και πράξεις.
Και κυρίως, χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν σε αυτό.
Γιατί μέχρι σήμερα, αυτοί που το κρατούν ζωντανό… δεν είναι οι θεσμοί. Είναι οι ίδιες οι ομάδες.
