Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε μια ομάδα που περνάει κρίση και σε μια ομάδα που καταρρέει και η Τότεναμ έχει περάσει προ πολλού αυτή τη γραμμή. Μετά και την ήττα από τη Σάντερλαντ, δεν μιλάμε για ντεφορμάρισμα, ούτε για κακή συγκυρία, αλλά για έναν οργανισμό που αποφάσισε συνειδητά να γκρεμίσει ό,τι χτιζόταν.
Αυτό έκανε η Τότεναμ τη στιγμή που έδιωξε τον Άγγελο Ποστέκογλου. Όχι απλώς έναν προπονητή, αλλά τον άνθρωπο που της έδωσε ταυτότητα και φυσικά το τρόπαιο του Europa League. Φυσικά, δεν μπορεί να παραγραφεί η πολύ κακή πορεία στην περσινή Premier League, όπου και τερμάτισε στη 17η θέση, ωστόσο, φάνηκε πως το πρωτάθλημα θυσιάστηκε στον βωμό του ευρωπαϊκού.Κι από την απόλυση του Ποστέκογλου και έπειτα, άρχισε το χάος. Ο Ντάνιελ Λέβι δεν λειτούργησε σαν πρόεδρος ομάδας, αλλά σαν οπαδός που πατάει reset κάθε φορά που κάτι δεν του αρέσει. Καμία υπομονή, καμία συνέχεια, καμία λογική. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από αποφάσεις που δεν «κουμπώνουν» μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα αγωνιστικό και διοικητικό αλαλούμ.
Αρκεί να δει κανείς τι έγινε στον πάγκο. Από τον Τόμας Φρανκ στον Ίγκορ Τούντορ και τώρα στον Ρομπέρτο Ντε Τσέρμι, τρεις διαφορετικοί κόσμοι μέσα στην ίδια σεζόν. Και το αποκορύφωμα; Ο Ντε Τσέρμπι να δηλώνει ότι θα προσπαθήσει να παίξει ποδόσφαιρο τύπου… Ποστέκογλου. Δηλαδή η Τότεναμ έδιωξε τον Άντζι και για να σώσει ό,τι σώζεται τη φετινή χρονιά προσέλαβε έναν προπονητή που αποθεώνει το ποδόσφαιρο του Ελληνοαυστραλού τεχνικού. Αν αυτό δεν είναι ποδοσφαιρική ειρωνεία, τότε τι είναι;
Μέσα σε όλο αυτό, οι παίκτες έχουν χαθεί. Και πώς να μην χαθούν; Άλλα ζητάει ο ένας, άλλα ο άλλος, άλλα ο επόμενος. Δεν υπάρχουν ρόλοι, δεν υπάρχουν αυτοματισμοί, δεν υπάρχει καν μια βασική γραμμή σκέψης. Σε πολλά παιχνίδια, η εικόνα της Τότεναμ δεν θυμίζει καν ομάδα Premier League. Και όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, σε επίπεδο συνοχής και οργάνωσης λειτουργεί χειρότερα από αρκετές ελληνικές ομάδες!
Η βαθμολογία απλώς επιβεβαιώνει την κατάσταση. Στην 18η θέση με 30 βαθμούς σε 32 αγωνιστικές, κάτω από Γουέστ Χαμ και Νότιγχαμ Φόρεστ, η Τότεναμ κυνηγάει τη σωτηρία και να ξεφύγει από μια κατάσταση, την οποία φυσικά και δημιούργησε η ίδια. Και με μηδέν νίκες μέσα στο 2026, το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό. Είναι βαθιά δομικό.
Κοιτάζοντας μπροστά, το πρόγραμμα δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Παιχνίδια που απαιτούν καθαρό μυαλό, σταθερότητα και προσωπικότητα, ακριβώς δηλαδή όσα δεν έχει αυτή τη στιγμή. Ακόμα και τα νούμερα πλέον δεν την προστατεύουν. Με πιθανότητα υποβιβασμού που αγγίζει το 45%, η Τότεναμ είναι ουσιαστικά φαβορί για να πέσει!
Κι όμως, το πιο σκληρό κομμάτι δεν είναι η θέση της, αλλά η εικόνα της και το γεγονός ότι ο κόσμος της βλέπει μια ομάδα που δεν αναγνωρίζει. Μια ομάδα που φοβάται αντιπάλους που παλιά δεν κοίταζε καν. Μια ομάδα που μοιάζει άδεια και για την οποία η «ανάσταση» μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ.
Αν τελικά υποβιβαστεί, δεν θα είναι ατύχημα. Θα είναι το πιο λογικό φινάλε σε μια χρονιά που το πλάνο θυσιάστηκε στον εγωισμό και η λογική στον πανικό. Στην Premier League δεν συγχωρείται αυτό και η Τότεναμ το μαθαίνει με τον πιο σκληρό τρόπο. Μοναδική της ελπίδα είναι ο Ρομπέρτο Ντε Τσέρμπι, ένας προπονητής που έχει αποδείξει τι μπορεί να δημιουργήσει όταν του δοθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Συνθήκες, βέβαια, που αυτή τη στιγμή απουσιάζουν πλήρως από την Τότεναμ.
