Δεν ήταν απλώς ένας παίκτης. Ήταν μια ιδέα. Ένα χέρι που σήκωνε μια ολόκληρη χώρα, μια κίνηση που έμοιαζε με προσευχή, ένα σουτ που έφευγε σαν υπόσχεση. Ο Όσκαρ Σμιντ δεν έπαιζε απλά μπάσκετ. Το ζούσε σαν τελετουργία. Και κάθε φορά που η μπάλα έφευγε από το χέρι του, ο κόσμος σταματούσε για ένα δευτερόλεπτο να αναπνεύσει.
Ο θάνατός του πριν από μερικές ώρες έχει προκαλέσει παγκόσμια συγκίνηση. Είναι το τέλος ενός μύθου που δεν είχε ποτέ ανάγκη από τίτλους ή πρωτοσέλιδα. Γιατί ο «Mao Santa», το «Άγιο Χέρι» της Βραζιλίας, έχει ήδη γράψει τη δική του Βίβλο στο παρκέ.




