Φάση ομίλων χωρίς έκπληξη στο Μουντιάλ είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει. Νομοτελειακά, κάποια ισχυρή ομάδα θα την «πατήσει». Το εναρκτήριο παιχνίδι πάντα κρύβει κινδύνους για σύνολα που δίνουν επίσημο αγώνα έπειτα από μήνες, με τους παίκτες -όσο ποιοτικοί κι αν είναι- να παρουσιάζουν προβλήματα χημείας, συνεργασιών και προσαρμογής για το βασικό ζητούμενο: τη νίκη.
Η πρώτη που την «πάτησε» ήταν η Ισπανία, η οποία αναδείχθηκε ισόπαλη 0-0 με το Πράσινο Ακρωτήρι. Μια ομάδα που θα γιόρταζε αυτόν τον αγώνα ακόμη κι αν δεχόταν ένα… τσουβάλι γκολ, καθώς επρόκειτο για την παρθενική της συμμετοχή σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κάτι που αρκεί για να αντιληφθεί κανείς τη χαοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες, ακόμη και πριν συγκρίνει τις ενδεκάδες τους. Παρ’ όλα αυτά, το Πράσινο Ακρωτήρι όχι μόνο δεν ηττήθηκε, αλλά απέσπασε και έναν βαθμό χωρίς να το οφείλει αποκλειστικά στην τύχη. Δεν ήταν ένας αγώνας που θα μνημονεύεται για τις πολλές και κλασικές χαμένες ευκαιρίες των Ισπανών και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τη «φούρια ρόχα». Οι Ίβηρες αδυνατούσαν να διασπάσουν την εξαιρετικά οργανωμένη αμυντική λειτουργία των αντιπάλων τους, όσο και αν κυκλοφορούσαν την μπάλα περιμετρικά της περιοχής τους σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα.
Από μόνο του, το 0-0 της Ισπανίας απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι αποτελεί ένδειξη ότι κάτι δεν λειτούργησε σωστά. Ποιος, όμως, μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι αυτή η εικόνα θα αλλάξει άρδην στο επόμενο παιχνίδι; Η Ισπανία έμοιαζε να περιμένει την είσοδο του μεγάλου της αστέρα, Λαμίν Γιαμάλ, για να αποκτήσει επιθετική πνοή. Και μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που δεν έχει ακόμη συμπληρώσει τα 19 του χρόνια. Οι επιλογές του Ντε Λα Φουέντε στην αρχική ενδεκάδα όχι μόνο δεν τον δικαίωσαν, αλλά μπορούν να χαρακτηριστούν και καταστροφικές.
Ο Φεράν Τόρες, που κινήθηκε στη δεξιά πλευρά της επίθεσης, είχε ιδιαίτερα αρνητική παρουσία, ενώ ο Ογιαρθάμπαλ, αγωνιζόμενος ως «false 9», όχι μόνο δεν κατάφερε να μπει ποτέ ουσιαστικά στο παιχνίδι, αλλά ήρθε σε επαφή με την μπάλα για πρώτη φορά έπειτα από 30 λεπτά αγώνα. Ένα στατιστικό που, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, εμφανίζεται για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο από το 1966. Παράλληλα, ερωτήματα προκαλεί και η χρησιμοποίηση του Γκάβι σε έναν πιο προωθημένο ρόλο, καθώς ούτε τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά παραπέμπουν σε τέτοια θέση ούτε είχε αγωνιστεί ποτέ εκεί στο παρελθόν. Έτσι, όλο το δημιουργικό βάρος έπεσε στους Ρόδρι και Πέδρι, οι οποίοι επίσης έδειξαν αδυναμία να βρουν τις κάθετες πάσες που θα μπορούσαν να διασπάσουν την άμυνα του Πράσινου Ακρωτηρίου. Μια ομάδα χωρίς ταχύτητα, χωρίς σταθερή πηγή κινδύνου και χωρίς έναν ποδοσφαιριστή ικανό να αλλάξει τις ισορροπίες με μια ατομική ενέργεια. Το μόνο που παρουσίασε ήταν αργή και προβλέψιμη κατοχή απέναντι σε μια κλειστή άμυνα, η οποία έμοιαζε να έχει ακριβώς το παιχνίδι που επιθυμούσε.
Ναι, με τον Λαμίν Γιαμάλ βασικό -και τον Νίκο Γουίλιαμς από την αρχή αντί να περάσει ως αλλαγή- η Ισπανία ενδεχομένως να ήταν μια εντελώς διαφορετική ομάδα και να έφτανε στη νίκη. Τα στοιχεία που έλειψαν από τη «φούρια ρόχα» τα διαθέτει σε αφθονία ο νεαρός σούπερ σταρ της Μπαρτσελόνα. Ωστόσο, στο διάστημα που αγωνίστηκε φάνηκε επηρεασμένος από τον τραυματισμό που τον κράτησε εκτός δράσης για σχεδόν δύο μήνες.
Όταν, όμως, μια εθνική ομάδα του επιπέδου της Ισπανίας εξαρτάται σε τόσο μεγάλο βαθμό από έναν ποδοσφαιριστή που δεν έχει καν συμπληρώσει τα 19 του χρόνια -ακόμη κι αν αυτός είναι ο Λαμίν Γιαμάλ- προκειμένου να κάμψει την αντίσταση του Πράσινου Ακρωτηρίου, τότε τα μηνύματα ενόψει της συνέχειας μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλέσουν…
