Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται εξήγηση ούτε υπότιτλους για να αντιληφθεί κανείς τη σοβαρότητα μιας κατάστασης. Στην προκειμένη περίπτωση, αρκεί κάποιος να ακούσει τον ύμνο του ΠΑΟΚ και θα αντιληφθεί τα πάντα.
Στον ύμνο δεσπόζει ο στίχος «Που τα έντεκα παιδιά μας, τα ’χουμε όλοι στην καρδιά μας». Σαν τον Γιάννη Κωνσταντέλια, κανένα άλλο παιδί δεν κατάφερε να μπει πιο βαθιά στην καρδιά του ΠΑΟΚτζή και, για τον λόγο αυτό, ο ξεριζωμός του από τη Θεσσαλονίκη είναι επίπονος, βαρύς και έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.Η αγάπη των Ελλήνων φιλάθλων για την ομάδα τους ξεπερνά τα λογικά πλαίσια και φτάνει σε αυτά της παράνοιας και της, καλώς εννοούμενης, τρέλας. Όταν ασχολείσαι 24/7 με μια ομάδα και με όλα όσα συμβαίνουν γύρω της, ακόμη κι αν δεν βρίσκεσαι μέσα στον σύλλογο, ζεις το ίδιο έντονα, αν όχι και περισσότερο, κάθε στιγμή, καλή ή κακή. Και, εννοείται, οι ποδοσφαιριστές στα μάτια σου δεν είναι απλώς εκατομμυριούχοι αθλητές, αλλά μέλη, έστω και μακρινά, της ευρύτερης οικογένειας.
_162503.jpg)
Όταν, λοιπόν, αυτή είναι η κανονικότητα στην οποία έχουμε μάθει όλοι μας να ζούμε όλα αυτά τα χρόνια και εμφανίζεται ένα παιδί σαν τον Γιάννη Κωνσταντέλια, οι ισορροπίες μπερδεύονται και η νοητή γραμμή που χωρίζει τον οπαδό από τον ποδοσφαιριστή σβήνεται από το κύμα.Ένα χαμογελαστό παιδί, ένα ΠΑΟΚτσάκι από κούνια, κάνει την εμφάνισή του τη σεζόν 2022/23, στην πρώτη του γεμάτη χρονιά με τα «ασπρόμαυρα», και ξεκινά με το καλημέρα να ξεδιπλώνει στο χορτάρι χαρακτηριστικά που έκαναν τους πάντες να μείνουν με το στόμα ανοιχτό.
Τι ταλέντο, τι πείσμα και τι θράσος χωρούσαν μέσα σε ένα παιδί που έδειχνε στον αγωνιστικό χώρο ότι δεν κάνει και τίποτα σημαντικό, απλώς περνά καλά και χαίρεται τη στιγμή, ενώ την ίδια ώρα οι αμυντικοί έπεφταν αριστερά και δεξιά, δίχως να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προσποιήσεις και τις ντρίμπλες του. Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο…
Ο κόσμος της κάθε ομάδας διψά για νέα παιδιά, γεμάτα φιλοδοξίες και όνειρα, και ελπίζει πως η ομάδα που αγαπά και υποστηρίζει θα καταφέρει να εξελίξει το επόμενο μεγάλο ταλέντο, που θα μπορέσει να μπει στην ενδεκάδα και να βοηθήσει έμπρακτα, όχι απλώς να συμπληρώνει τις αποστολές.
Αυτό ακριβώς έζησαν οι φίλοι του ΠΑΟΚ, βλέποντας τον Ντέλια να κάνει χαμό και να αποθεώνεται σε κάθε γήπεδο όπου αγωνιζόταν, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η αποδοχή ότι αυτός ο πιτσιρικάς είναι ξεχωριστός ήταν κοινή. Όλοι αντιλήφθηκαν ότι κάτι άλλο συμβαίνει με την περίπτωσή του, κάτι που οριακά δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε.
Η γιούχα και οι αποδοκιμασίες προς τον αντίπαλο είναι ο κανόνας, οριακά νόμος. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ένα μικρό παιδί κάνει ό,τι θέλει την άμυνά σου και σε οδηγεί στην τρέλα; Απ’ ό,τι φαίνεται, το ελληνικό φίλαθλο κοινό μάς έβγαλε όλους ασπροπρόσωπους και επέλεξε τον σωστό δρόμο, αυτόν του «standing ovation», πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, έως και ανήκουστο, τη σήμερον ημέρα…
