Η βαριά ήττα με 5-1 από την Σουηδία στην πρεμιέρα του Μουντιάλ 2026 αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Σαμπρί Λαμουσί στον πάγκο της εθνικής Τυνησίας, με τους Αφρικανούς να εμπιστεύονται τον Ερβέ Ρενάρ για να πάρει τη σκυτάλη αλλά να μη δικαιώνονται. Απόδειξη η εικόνα της εθνικής ομάδας της χώρας στον δεύτερο αγώνα της για τη φάση των ομίλων, με τους “αετούς της Καρχηδόνας” να γίνονται σάκος του μποξ απέναντι στην Ιαπωνία και να χάνουν με 4-0, με τη δεύτερη διαδοχική αποτυχία τους στη διοργάνωση (1-9 τα γκολ) να την στέλνουν πρόωρα… σπίτι της. Σε περίπτωση δε που αναζητήσει κάποιος τα αιτία για την αποτυχία της Τυνησίας να είναι ανταγωνιστική τα τελευταία χρόνια υπάρχει εξήγηση και αυτή έχει να κάνει με την συχνή τάση με την οποία η ομοσπονδία της χώρας αλλάζει προπονητές την τελευταία 20ετία.Για την ακρίβεια από το 2008 και έπειτα, αφού μετά από την τότε αποχώρηση του Ροζέ Λεμέρ από τον πάγκο της (ο Γάλλος ανέλαβε τα ηνία της έπειτα από την παρουσία του στους μπλε με τους οποίους πανηγύρισε το 2000 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) έχει αλλάξει προπονητή περισσότερες από… 20 φορές.
