Κάθε Κυριακή, δεκάδες γήπεδα ανά την Ελλάδα γεμίζουν. Ομάδες με ιστορία, κόσμο και βαριά φανέλα παίζουν για κάτι που θα έπρεπε να είναι η «βάση» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και όμως, η Γ’ Εθνική παραμένει ίσως η πιο μπερδεμένη κατηγορία στη χώρα. Γιατί πολύ απλά, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι.
Είναι ερασιτεχνική; Είναι ημιεπαγγελματική; Είναι προθάλαμος για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ή απλώς ένα «βαθύ» τοπικό;Η αλήθεια είναι ότι είναι όλα μαζί, και αυτό είναι το πρόβλημα. Αρκετά συχνά αλλάζει μορφή. Όμιλοι που αυξομειώνονται, κανονισμοί που προσαρμόζονται τελευταία στιγμή, ομάδες που καλούνται να ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα χωρίς τα οικονομικά μέσα να το υποστηρίξουν.Γεγονός που φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τις ίδιες τις ομάδες της κατηγορίας.
Ο Εθνικός Πειραιώς παραμένει μια από τις πιο ιστορικές ομάδες της χώρας, αλλά εγκλωβισμένος σε ένα περιβάλλον χωρίς σταθερότητα και ξεκάθαρη προοπτική. Ο Απόλλων Πόντου, με παραστάσεις από επαγγελματικές κατηγορίες, καλείται να λειτουργήσει σε συνθήκες που αλλάζουν συνεχώς και δεν επιτρέπουν σοβαρό σχεδιασμό. Ο Πανθρακικός, μια ομάδα που για χρόνια έπαιζε στη μεγάλη σκηνή, προσπαθεί να βρει ξανά ρόλο μέσα σε ένα πρωτάθλημα χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα, και ο Πιερικός , σύλλογος με κόσμο, ιστορία και απαιτήσεις, παλεύει σε μια κατηγορία που δεν της επιτρέπει να χτίσει με συνέχεια και προοπτική.
Και μέσα σε αυτό το χάος, χάνονται όλοι.Χάνονται ομάδες που ανεβαίνουν με όνειρο και βρίσκουν τοίχο, χάνονται ποδοσφαιριστές που θα έπρεπε να εξελιχθούν, αλλά μένουν στάσιμοι. στην τελική χάνεται και το ίδιο το προϊόν.Το πιο οξύμωρο; Η κατηγορία που θα έπρεπε να είναι η “καρδιά” της ανάπτυξης, λειτουργεί συχνά σαν αδιέξοδο.
Δεν είναι τυχαίο ότι το χάσμα με τη Super League 2 μοιάζει τεράστιο. Όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά οργανωτικά και οικονομικά. Και τελικά, αυτό που μένει είναι μια κατηγορία που ζει από το πάθος των ανθρώπων της.
Η Γ’ Εθνική δεν χρειάζεται «μπαλώματα», ούτε ακόμη μία αλλαγή φορμάτ. Χρειάζεται να γίνει ξεκάθαρο τι είναι και τι θέλει να γίνει. Να αποκτήσει σταθερούς κανόνες, ρεαλιστικές απαιτήσεις και έναν ρόλο που να υπηρετεί πραγματικά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί αλλιώς, κάθε χρόνο θα βλέπουμε το ίδιο έργο: ιστορικές ομάδες να παλεύουν να επιβιώσουν αντί να εξελιχθούν, παίκτες να μένουν στάσιμοι αντί να κάνουν βήμα μπροστά, και μια κατηγορία που αντί να χτίζει το αύριο… απλώς ανακυκλώνει το χθες.
Και το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει τη βάση του… στην τύχη της.
Γ’ Εθνική: Το μεγαλύτερο πρωτάθλημα που δεν ξέρει τι είναι
