Ένα κλαμπ που στα τέλη του Μάη του 2025 έμεινε να κοιτάζει με ενοχές τους οπαδούς του στην εξέδρα των φιλοξενούμενων στο Κόμο, ολοκληρώνοντας μια ποδοσφαιρική χρονιά με την απώλεια κάθε στόχου. Με την «πεντάρα» από την Παρί στον τελικό του Champions League να πληγώνει σωματικά και πνευματικά κάθε μέλος της ομάδας. Με τη Νάπολι να φτάνει στην κατάκτηση του τίτλου.
Με τη ρετσινιά της αδυναμίας της Ίντερ να πάρει τα μεγάλα παιχνίδια και να επιβληθεί. Με ηθικό τσακισμένο, με προπονητή που αποφάσισε να φύγει δύο μέρες μετά το παιχνίδι του Μονάχου και την πλήρη διάλυση από την Παρί Σεν Ζερμέν. Με παίκτες που διάβαζαν και άκουγαν παντού ότι δεν μπορούν πλέον να βρίσκονται στο top επίπεδο.
Metamorphosis, λοιπόν. Όπως ακριβώς το ανέφερε η Ίντερ και η Serie A με τη μαθηματική εξασφάλιση του τίτλου. 21ο πρωτάθλημα, το πιο επιτυχημένο κλαμπ στο Μιλάνο. Επιστροφή στην κορυφή μετά το 2024. Τότε που ο τίτλος είχε έρθει σε εκτός έδρας ντέρμπι με τους «ροσονέρι». Τώρα, αρκούσε ένα 2-0 επί της Πάρμα. Και σοβαρότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Και αντίδραση στα δύσκολα. Και κατανόηση του παρελθόντος για να υπάρξει μέλλον.
Άλλωστε, the comeback is always stronger than the setback. Και αυτό έκανε και ο Ντιμάρκο. Και ο Τσαλχάνογλου. Και ο captain, Λαουτάρο. Και ο Μπαστόνι -αν και ο τελευταίος πέρασε και φέτος τρομερά δύσκολες στιγμές από τα μπαράζ ενόψει του Μουντιάλ, με το «Σαν Σίρο» να τον αγκαλιάζει και να του συγχωρεί την κακή βραδιά με τη Βοσνία.
Μέχρι και ο Κίβου, όση αγάπη και αν τρέφει για το κλαμπ, βούτηξε σε τόσο ορμητικά νερά που προφανώς δεν μπορούσε να προβλέψει σε ποια ακτή θα τον οδηγούσαν. Θα έβρισκε τρόπο να επιπλεύσει ή θα τον πετούσαν τα κύματα τσακισμένο και αποκαμωμένο σε κάποιο μέρος, δίχως την παραμικρή ελπίδα;
Το να βρεθεί στο «τιμόνι» της ομάδας για την οποία τρέφει δυνατό συναίσθημα προφανώς δεν ήταν δύσκολο. Το να βρει τρόπο να ενώσει ξανά τα κομμάτια που είχαν αρχίσει να αποσυνδέονται μετά τα απανωτά «χαστούκια» της περασμένης ποδοσφαιρικής χρονιάς ήταν το πιο ζόρικο. Μπορεί και να το συγκρίνει με το 2014 και τη σκληρή απόφαση που πήρε τότε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Τα προβλήματα τραυματισμών δεν του επέτρεπαν άλλο να συνεχίσει να προσφέρει. Έριξε τους τίτλους τέλους τον Μάρτιο εκείνου του έτους, με δάκρυα και με το σκεπτικό πως: «Αυτά έχει η ζωή. Ξέρω πως σε ό,τι έκανα, έβαλα όλη μου την καρδιά και αποδέχομαι ό,τι νέο ξεκινήσει…».
Και ξάφνου, σαν να ένωσε τα μαθήματα από τον δικό του πόνο εκείνης της εποχής με τα δυσάρεστα συναισθήματα της Ίντερ το καλοκαίρι του 2025. Και να βγήκαν όλοι πιο δυνατοί, πιο έτοιμοι, πιο ώριμοι. Ο Ρουμάνος που είχε πανηγυρίσει το Scudetto ως παίκτης και ως προπονητής της Primavera -της ομάδας Νέων- το έκανε τώρα και ως πρώτος προπονητής. Στην πρώτη του χρονιά ως ο άνθρωπος που εμπιστεύθηκε η Ίντερ για να ψάξει τη χαμένη χαρά.
Ανέλαβε ένα σύνολο με πληγές. Με ψυχικά τραύματα. Με τεράστια εσωτερική αμφισβήτηση και τριγμούς. Πώς να ξεχαστεί, άλλωστε, η κόντρα Λαουτάρο-Τσαλχάνογλου από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και το «όποιος δεν θέλει, να φύγει» του Αργεντινού…
Και πώς να ξεχαστούν και όσα άκουσε ο Ντιμάρκο, που είχε ευθύνη σε δύο από τα πέντε γκολ της Παρί στον τελικό του Champions League. Ο «τελειωμένος» αριστερός μπακ. Που τελικά είχε τον τρόπο διαχείρισης στο τσεπάκι. Που επέστρεψε για να καταγράψει το απόλυτο ρεκόρ ασίστ σε μία αγωνιστική περίοδο στη Serie A, δίχως καν να είναι δημιουργικός χαφ ή να έχει την ευθύνη του σκοραρίσματος.
Αλλά… «te l’ho promesso da bambino». Και αφού το είχε υποσχεθεί στον μικρό Φεντερίκο, όταν άρχισε να αγαπά την Ίντερ από τα παιδικά του χρόνια, ο εκ των κορυφαίων στη θέση του σε όλη την Ευρώπη το πήρε προσωπικά για το φετινό πρωτάθλημα. Το ίδιο έκανε και ο Ντούμφρις, που στο Μόναχο ζητούσε συγγνώμη από τον κόσμο.
Το έκαναν και όλοι μαζί, που από εκείνο το βράδυ στο «Sinigaglia», στο φινάλε της περασμένης ποδοσφαιρικής χρονιάς, με την κατήφεια και τα θλιμμένα μάτια, μπορεί να θεωρούσαν ότι η άμεση επάνοδος θα ήταν ακατόρθωτη. Εκείνοι την έκαναν εύκολη. Και δεν είχαν αντίπαλο φέτος. Και το Μιλάνο ξενύχτησε για τους θριαμβευτές του…
Siamo Noi, Siamo Noi, I Campioni dell’ Italia Siamo Noi…
